| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
حديث تنهائي (30) سلام ! به فدايت دل توفان زده ام زير پايت نگه خيس غمم شده اندازه يك گرد و غبار چشم به ديدار تو بسته دل زار ! .............................. ( پريا ! ) از چه دگر خواب مرا با حضورت نكني رنگي و شاد بخدا ! بي تو مرا خواب حرام است و چو گور بي تو اين كوچه لابدّ و فرار شده بن بست ترين راه عذاب ! .............................. ( پريا ! ) چشم ( به اميد مبند راه عبور خواهد آمد گل تو در بهاري كه به تن رخت پائيز و غم است ) نگران است كه مگر روز ( اي دل چه كني با من بي نا و توان ؟ دامن از خاك بكش تو نما تكيه به من تا كنم تكيه به تو سر نهم دوش تو و سر نهي بر دوشم گريه كنان ، مويه زنان برويم منزل غم ) ، نيايي و بميرد دل من ! .............................. ( پريا ! ) سينه (آخر چه كنم ؟ شكوه كنم بر چه كسي ؟ خدايا ! شده ام خسته و عاصي ز دل ( تا نيايد گل عشق حرام است مرا راحتي و خنده و شادي و سرور ) ، بس كه با ضربه هر دست به در ديدن هر سايه به ديوار خيال مي پرد شاد كه ( آمد گل من ! ) هر پسينش كه به دست نامه ياءس مي دهد پستچي بخت بد وي همچو مرده به زمين مي خورد و در پس يك لحظه سكوت مي زند شيون و جيغ ) به من بخت سياه زندگي كرده حرام ! شده چون پهنه تشويش و عزا مجمر آتش سوزنده و داغ ! .............................. ( پريا ! ) خانه ام ، خانه ارواح شده يك طرف شاخه گلي خشكيده - يادگاري تو از لحظه مهر - يك طرف برگ ستم ديده زرد روي طاقچه به من اشك به چشم صورتكي خنده به لب - نقش يك چهره مغموم و پريش به گمان من شيدا ، قشنگ در نظر غيره ولي ، زشت و عجيب ! – دوخته دو چشم نگران دو چشمي كه پس دلهره اي مي كشند پنجه بي نام به دل روي ديوار دگر رقص كنان سايه هائي كه مرا مي خوانند پنجره ، رو به خزان در ، ناله گر از پيري خويش گرگ باد زوزه كشان ، گله پرده پريشان كند و شيشه ها را بكشد پنجه خشم بدتر از اين همه بد روي ميزي كه پر از گرد غم است قلم و كاغذ رنج آور من مي خلند قلب مرا ! .............................. اي ( پرستو ! ) مسيحاي من بي دل و جان منتظرم تا كه بهار آيي و با آمدنت روح دمي بر تن من ارمغان آوريم زندگي سبز قشنگ تا كه شود خانه من خانه شادابي و نور تا چنان روز گلم ، چشم به ره منتظرم !
|
||
|
+
نوشته شده در شنبه بیست و نهم تیر 1387ساعت 7:42 توسط اميد
|
|
||
|
|
|
|
|
فرا رسيدن رجب المعظم و تولد ائمه اطهار بخصوص اميرالمومنين علي (عليه السلام) و روز پدر بر تمامي عاشقان ولايت و راستي مبارك باد
حديث تنهائي (29) سلام ! اي نو گل باغ بهشت دلم تنگ است براي چشم محجوبت نگاه شرم ( مي خواهم بدوزم به چشمانت چو جانم ديده ام را ولي از ترس پندار پسيني كه مردم سر به دوش هم نهند دلم پر مي شود از احتياط و به حجبي كه خدايم كرده محكوم ! ) دل ( آيا خدايا ! روا باشد كه در اين گاه دل دل كه نزديكم چنان بر ( ياس ) پاكم شميم دلكش و پر عطر او را تنفس مي كنم با هر تلاطم و گامي بيش نمانده رسم بر آنچه خواهم نيابد دست امكان لب پر خواهش من به دست مهربانش زند بوسه به گرمي ! ) ، شده دنياي غصه شده چون چشمه اي زاينده از غم نگاهم مات و خسته كه ديگر تاب باران را ندارد و گر نه اي به قلب مهربانت فقط عشق من خار چو آسماني كه يخ بسته سرشكش سرا پا غرق بارش مي شدم باز كه بر دوري ندارم چاره جز اين ! .............................. گل زيباي محروم كشيدم رنج بسيار زدم گام فراوان به قلب ، شوق رسيدن به سينه آه ( آيا باز چنان است كه بود در آخرين دم ؟! ) خلاصه ، پيكرم قلبي شكسته كه جان بر عشق و اميد تو بسته رسيدم رسيدم ، ليكن اي ماه تمامم نمي يابم به وصلت رهي اي در پس ابر .............................. كجايي ، كجايي ؟! چرا ديگر نمي خواني به فرياد تو نامم را به شعرت چرا بر گوش تو گوشواره ماه كه يك شب هديه كردم ، نيست ، نيست ؟! چرا بر گردنت طوق ستاره كه بستم با جهاني مهر و شادي نمي بينم ، نيابم ردّ نوري چرا ديگر نمي آيي به خوابم چرا ؟ ... چرا ... ؟! .............................. كجايي ، كجايي ؟! الهي ! اي خداوند و خود عشق رهي بگشا كه ديگر ناتوانم شدم عاجز ، رهي ديگر نيابم تو خود رحمي بر اين بيچاره ات كن به اين در بند عشق ، افتاده ات كن خدايا ! جز تو من آخر كه دارم ، كه بر درگاه او رويي بيارم ؟! تو تنها ماءمن امني برايم پناه لحظه هاي بي پناهم كرم كن يك نظر بر بنده ات كن كه مي ترسم رود از دست بختم همين فرصت كه كوتاه است و ناچيز خودت داني اگر ناديده او را به شهر خود روم باز يقين قلبم بميرد بين سينه پس ، اي ماناي پر مهر مخواه قلبم بميرد كه با مرگ دل سرخ ( اميدت ) نيز بميرد !
|
||
|
+
نوشته شده در شنبه پانزدهم تیر 1387ساعت 8:10 توسط اميد
|
|
||
|
|
|
|
|
تولد بانوي دو عالم ، ياس خوشبوي خلقت ، دردانه محمد خاتم (ص) ، عشق علي (ع) و روز زن بر تمامي زنان پاك سرشت و مادران مهربان مبارك ! مادرم ! و تو اي ياسترين ياس دلم ، عشقم روزتان مبارك !
حديث تنهائي (28) سلام ! اي از دست تو فرياد ( ياس ) زيبا چه كني ؟ شهرتان آمده برف ، يا كه سرد است فقط ؟! .............................. در دل ( آمد چه عجب يادت اي رفته سفر ، عاشقي چشم به راه منتظر نامه تو است ! ) ، دارم اميد نباد ابر غمي ! رخت صحت به تنت چشم نمدار دل آتش زن تو افق روشن شوق راستي ! اين روز سرور - روز ميلاد رضا (ع) - همه تقديم تو باد ! هر چه خواهي ز خدا ، بدهد بي كم و كاست ! .............................. گل زيباي بهار ( ياس ) خوشبوي نجيب ! بي تو اينجا دل من غرق غم ( سهراب ) است آسمان دل ( ديگر شده ام بخدا ! خسته ز اين دوري تلخ ) پهنه جاويد غمت ديگر حتي ز غمم سوز آواز ( علي ) ، غزل ( حافظ شيراز ) ، و دگرهاي دگر نيز نكاهد ... چه كنم ؟! .............................. چشم پر گرد ( چرا انتهائي نبود جاده دوري ورا ؟! ) ، خشك و بي نم شده از انتظار قاب خاكستري طرح دري بسته ( ياءس ) آويخته بر سينه ديوار ( دگر خسته شدم از نگهت بخدا ! ديوانه بوي رفت و ديگر نكند ياد تو ، بر خيز ز جا ! ) .............................. اما ، بخدا ! دل ( باور نكنم برده از ياد مرا ! ) ندهد گوش به اندرز كسي ياوه بافي شده سرگرميشان تو كجا ، ظلم كجا ؟! بي وفائي ؟! تو نداني چه بود تو كجا ، بردن از ياد مرا ! خنده دار است بخدا ! من كه باور نكنم .............................. تو براي من محزون پريش ، هماني كه آن روز نخست ... راستي ! اي بانوي عشق يادت مي آيد آن روز ؟ در موسم بهاران آتش زدي به جانم يك شاخه گل سرخ كاشتي ميان قلبم ... يادش بخير همان روز به بخت و روزگارم ، خنديدم و خنديدم ! آخر گل بهارم من بيزار از عشق بي آنكه خود بدانم در بند نوجواني - بي ادعا و زيبا - ناگه فتاده بودم ! .............................. ... بگذريم ! زيباترين گل ( ياس ) فردا ، غريبه ام من غمگين ترين زميني گر چه ميان جمعي ، كه تبريكم بگويند ، روز تولدم را بايد ز روي اجبار بر روي بوم لبها طرحي كشم ز خنده اما ، قشنگ مانا چون تو نه اي كنارم شوقي به دل ندارم بي تو نباد شادي بساط خنده چيده فردا كه چشم ( يعني يادش فتد كه ( اميد ) در انتظار ( پريا ) است ؟! ) ، دوخته شود به تلفن چون نشنوم صدايت روز عزا و اشك است ! .............................. ( ياس ) نجيب و دل رحم يادي نما ز ( اميد ) در روز چشم به راهي ... تا آن دم طلايي در انتظار نشينم تا بشنوم صدايت !
|
||
|
+
نوشته شده در چهارشنبه پنجم تیر 1387ساعت 8:1 توسط اميد
|
|
||
|
|
|
|
|
(از سروده هاي پيشينم مي باشد ....) حديث تنهائي (27) سلام !
نماز و روزه ات مقبول درگاه مبارك بادت اين عيد الهي .............................. دلت پاك و تنت عطر صفا دارد گل ( ياسم ) ، هميشه اين چنين باشي - كه همواره چنيني و نيازي چو ما خط خوردگان نيستت به كوشش به ماه روزه يا هر ماه ديگر – .............................. گل ( ياسم ) ، قشنگم ! خدا داند چو مي بينم به هر جا كه خندانند و شاداب دگرهاي به هم انديش بي پروا ، حسودي مي كنم با حسرت و آه ! | ||